Şifremi Unuttum?
veya Google ile
Tema Görünümü

‘İç Savaş’a Yol Açan 5 Savaş Filmi

' İç Savaş'ın sürükleyici aksiyon sahneleri için temel aldığı savaş versiyonunun film versiyonunu değiştiren beş film (ve bir video oyunu).

‘İç Savaş’a Yol Açan 5 Savaş Filmi - Sinema Dünyası Haberi
Haberde Bahsedilenler:
"Paths of Glory"deki dövüş sahneleri, Stanley Kubrick'in başka insanları savaşa gönderen adamlara yönelik şiddetli kınamasının yakınından bile geçemez.

Ancak filmin geri kalanı, Kirk Douglas'ın taburunun çok iyi güçlendirilmiş bir Alman mevzisine yaptığı, Fransız siper hattının ilerlemesi için daha az ve komutan generallerinin ilerlemesi için yaptığı kaçınılmaz saldırı olmadan işe yaramazdı.

Kubrick'in klinik gözünün savaş alanının büyüklüğünü göstermesine ya da yıkıma kuş bakışı bakmasına gerek yok.

Uzun kaydırmalı çekimler, basit setlerin sonsuzluğunu hissettiriyor ve gölgeleri ustaca kullanması aynı işi yapıyor ve oyuncuların yüzlerindeki ifade kadar ustaca bir korku duygusu yaratıyor.

Siperlerdeki karanlık boşluklar da aynı derecede güçlü; burada ışık huzmeleri askerlere şiddete karşı güvende olmadıklarını, şiddetin kenarında durduklarını vaat ediyor. Bu, " İç Savaş" filmindeki fotoğrafçıların iyi tanıdığı bir duygu.

Her savaş karşıtı film, "Paths of Glory" kadar basit ve acımasız olmayı arzular.

"İç Savaş" "Gel-Gör"e çok şey borçludur. Bir topçu ateşiyle mağlup olmak ve sesin belirsizleşmesi gibi öznel, kafa karıştırıcı bakış açısını iletmek gibi belirli kinayelere işaret edebilirsiniz.

Ayrıca korkmuş ve çaresiz insanlar üzerinde yaşam ve ölümün gücünü kullanan, titizlikle sakin olan belirli karakterlere, kötü adamlara da işaret edebilirsiniz. Elbette diğer filmler bunu yaptı ama hiçbiri daha iyisini yapmadı.

Ancak her iki filmin de tanıklık etme eylemini yürek parçalayıcı bir şey olarak ele almasında başka bir benzerlik daha var. "İç Savaş"ta Lee'ye ( Kirsten Dunst) bakmanın maliyetinin çok daha gösterişli, daha az gerçeküstü yakın çekimleri var.

Ancak kameranın onun gözlerindeki dehşete odaklanma şekli aynı.

" Er Ryan'ı Kurtarmak", modern Hollywood sinemasının uzun dövüş sahnelerini nasıl ele aldığına dair şablonun çoğunu oluşturdu. Bu, D Günü iniş sekansı boyunca yerde olma hissi oluşturmak için parçalı ve elde tutulan çekimlerin nasıl kullanılabileceği açısından doğrudur.

Bu, Spielberg'in, kahramanlar kendilerininkini bulup asker gibi davranmaya başlarken izleyiciye kaos içinde yavaş yavaş kendi yönlerini vermek için oluşturduğu kurgu ritmi için de geçerlidir.

Ve "Er Ryan'ı Kurtarmak"ın, John Williams'ın gururlu, kederli müziğinin altında oynadığı büyük askeri çabaların maliyetini nasıl gösterdiği de doğru. Savaşı hem korkunç hem de yiğit olarak tasvir eden bir film varsa, o da budur. Ve bu, bir filmin ne kadarının buna feda edilebileceğini kanıtlıyor.

Tamam, bu bir terslik ama bizi dinleyin. Evet, " Black Hawk Down" Spielberg'in çalışmasını temel alarak tamamen savaş sahnelerinden oluşan modern bir savaş filmi sundu.

Ancak doğrudan Michael Bay'in kişisel fıçısından çıkan orijinal " Transformers" olan "Transformers", o zamandan beri modern savaş filmlerinin ve süper kahraman filmlerinin izlediği belirli bir tür sekans yaratma sanatında ustalaşan 21. yüzyılın ilk filmlerinden biriydi.

Bu, ne olduğu veya herhangi bir şeyin nerede olduğu hakkında hiçbir fikrinizin olmadığı, ancak size gelen ses duvarının beyninizde kısa devre yaptığı ve parçalanmış dev, düşen Decepticon'ların veya her şeyin evrenin kendisi kadar geniş görünmeye ve hissettirmeye başladığı aksiyon sekansıdır.

Bunu daha fazla tanımlamayı deneyebilirdim ama kulağa nasıl geldiğini ve bu şehir yıkım şenliklerinin size nasıl hissettirdiğini zaten biliyorsunuz.

Bay'in aksiyon sahnelerini yükseltmek için parçalı ses efektleri, kurgu ve müzik kullanması, o zamandan beri aksiyon filmlerinin ya yenik düştüğü ya da ona karşı savaştığı bir şey. Ancak her büyük ölçekli aksiyon setinin bunu hesaba katması gerekiyordu.

"İç Savaş"ta Kongre Binası'na yapılan saldırı da öyle.
"Zero Dark Thirty"nin etkisi zamanla azalmış gibi görünüyor, ancak bunun nedeni, Kathryn Bigelow'un filminin son üçte birini kaplayan Seal Team Six saldırısının, gerçekçiliğini zirveye çıkaracak diğer dövüş sahnelerine yer bırakmayacak kadar gergin bir şekilde kurgulanmış olması olabilir.

Gece görüş kameralarını kullanması ve kameranın görevdeki başka bir asker gibi hissetmesini sağlama yeteneği acı verici derecede hassastır.

Ancak kameranın hareketi nasıl izlediğine ve neyin önemli olduğuna karar verdiğine dair bir askeri pratisyenin bakış açısı da var; tehditleri değerlendiriyor ve yoluna devam ediyor.

Bu bakış açısı bazen klinik, bazen korku dolu ve adrenalin yüklüdür ve sel gibi akıp gidene kadar üzüntü veya dehşete çok fazla yer bırakmaz.

Bunun yeterince iyi olup olmadığı, "Zero Dark Thirty" veya "İç Savaş" gibi dövüş sahneleri olan bir filmin savaş hakkında söyleyecekleri konusunda sonuçta başarılı mı yoksa başarısız mı olduğunu belirler.

Bu yazar, "İç Savaş"ta yer alan hiç kimsenin "Spec Ops: The Line"ı oynamadığına dair bahse girerdi. Artık Steam'de bile mevcut değil.

Ancak sinemada ve gerçek hayatta modern dövüşün kaçamayacağı şey, bu dövüşe katılanların ne kadar "Call of Duty" tarzı birinci şahıs nişancı oyunlarını oynuyormuş gibi görünüp hissettikleri ve bunun ne kadar heyecan verici olabileceğidir.

Savaşa kapılma ve dahil olma duygusu yaratan her şey, sonuçta bu oyunların yarattığı eğlence, ustalık ve tarafsızlık duygusunun aynısını yaratır.

Daha incelikli bir hikaye anlatmak için birinci şahıs nişancıların dilini kullanan yalnızca "Spec Ops: The Line" gibi gerçekten özel olanlardır; oyun, oyuncuyu bu tür bir oyunu oynama seçimleriyle karşı karşıya getirirken, harap olmuş bir Dubai'nin derinliklerine girdikçe oyuncu karakterinin psikolojisinin bozulduğu bir hikaye.

Popüler askeri nişancı oyunlarının görüntülerinin alt üst edilmesi ve oyunun sizi "Spec Ops: The Line" oyuncularını yapmaya zorladığı kötü seçimler, her savaş karşıtı filmin izleyicilerinin yapmasını umduğu şeyi yapmaya zorluyor: kendimize savaş açmayı bırakmak.

Bu haber IndieWire kaynaklıdır.
Önizleme