Joe Walker kariyerinin çoğunu kolay sınıflandırmaya direnen filmlerin ritmini bulmaya harcadı.
Kariyerine BBC'de ses editörü olarak başlayan ve klasik besteci eğitimi alan İngiliz editör, birbirinden çok farklı iki film yapımcısının vazgeçilmez işbirlikçisi haline geldi: Hunger, Shame ve 12 Years a Slave filmlerinin kurgusunu birlikte yaptığı Steve McQueen ve Sicario, Arrival, Blade Runner 2049 ve Dune filmleri aracılığıyla giderek daha iddialı sinema dünyalarının şekillenmesine yardımcı olduğu Denis Villeneuve.
12 Yıllık Esaret ve Varış filmleriyle Oscar'a aday gösterilen Walker, sonunda Dune filmiyle 2022'de Film Kurgusunda En İyi Başarı Akademi Ödülü'nü kazandı. Filmler 'Bir Tatlı Saat': Yaşlanan Bir Elvis Taklitçisi. Bir Keşiş. Travmayla Karşı Karşıya Olan İki Birbirinden Uzak İrlandalı Kardeş.
'Kırmızı Mürekkep' 1940'ların Tek Çekimlik Vampir Haber Odası Gerilim Filmini Nasıl Ortaya Çıkardı?
Bu yılki Editör Ödülü'nü aldığı ToruńCamerimage film festivalinde The Hollywood Reporter ile yaptığı geniş kapsamlı sohbette Walker, Dune: Üçüncü Kısım'ı tamamlamayı, Villeneuve ve McQueen ile yaptığı işbirliklerini ve bir sonraki işi olan Villeneuve'ün yakında çıkacak James Bond filminin kurgusunu tartıştı.
"Tahmin edebileceğiniz gibi, İngiliz bir editör için Bond yapılacaklar listemin oldukça üst sıralarında yer alıyor."
Artık Dune: Üçüncü Bölüm'deki çalışmayı tamamladınız. Ne kadar zaman önce sardınız?
Yaklaşık 2-3 hafta önce bitirdim. Asistanım, tabiri caizse, tüm 70 mm'lik baskıları kontrol etmek, derecelendirmeyi eşleştirmek ve her mavi gözün mavi görünmesini sağlamak için hala bebeği tutuyor.
Ancak ihtiyacım olan her şeye imza attım: ana formatlar, 2,20 [70 mm], 1,90 [dijital IMAX], 1,43 [tam çerçeve IMAX 70 mm], D-vision [Dolby Vision], IMAX karışımı ve Atmos karışımı. Yapmanız gereken versiyonların sayısı çılgına dönüyor.
Yaz aylarında kesmeyi bitirdik ve ardından iki veya üç ay daha dublaj, müzik yazımı ve görsel efektleri bitirme sürecimiz var. Bu sürecin büyük bir parçası.
Denis Villeneuve IMAX'ı filmin nihai versiyonu olarak mı görüyor?
Bir IMAX deneyimi için tasarlanmıştır ancak diğer formatla uyumlu olması gerekir. İkisinin de çalışması gerekiyor. Setteki her iki çerçeveye de bakıyorlar ve her iki en boy oranında da mastering yapıyorlar.
Gerçek şu ki, insanların [IMAX'ta] her şeyi görebileceği yalnızca 41 ekran olduğunu düşünüyorum. Ancak bunun için harcanan çabanın miktarı, çoğu insanın göreceği 2.20 sürümü için harcanan çabadan farklı değildir.
Dune: Üçüncü Bölüm'e yaklaşımınız ilk iki filmden önemli ölçüde farklı mıydı?
Bu farklı. İnsanları şaşırtacağını düşünüyorum. İkinci Bölümde kaldığımız yerden neredeyse yirmi yıl sonrasına kadar anlatılan hikayeden doğdu. Yeni bir görünüm ve yeni bir tempo olduğunu düşünüyorum. Aslında bir bakıma daha hızlı kesme hızı için çekilmiş. Birinci Bölüm artık çok düşünceli geliyor ve bu yaklaşım bu hikayeye uymuyordu.
Ölçek de farklı. Sanıyorum ikinci filmde 44 gün solucan çekimi yaptık, bunda da neredeyse 100 gün solucan çekimi yaptık. Size tam olarak söyleyemem ama büyütüldü. Çok miktarda solucan var.
Dune evreninin ne kadarının dijital olarak yaratıldığı göz önüne alındığında, gördüklerimizin ne kadarı gerçekten inşa ediliyor ve filme alınıyor?
Bu adamlar canlı tren solucanları dışında her şeyi yapmaya çalışıyorlar. Bu harika. Filmi görsel efektler olmadan izlediyseniz bu durum zevkinizi veya hikayeyi anlamanızı kesintiye uğratmaz. Sadece dijital olarak hayal edilen kale setleri yok gibi. Ölçeklendirmek için tasarlandılar.
Yapım tasarımcısı Patrice Vermette bu devasa kale setlerini yapıyor.
Solucanın önemli bir kısmı her zaman bir gimbal üzerinde filme alınır ve daha sonra doldurulur. Ama rüzgarları, efektleri ve ses efektleri var. Temel olarak, onlara pek çok şey kıkırdayan birçok aktör var.
Özellikle Dune: İkinci Bölüm'de, günün sonunda pencereden dışarı bakardım ve tüm bu pejmürde insanların, bok içinde, uzaklaştığını görürdüm. Kendi kendime kesinlikle doğru kariyer yolunu seçtiğimi düşünürdüm. Bilirsin, klimalı. Sevimli. Belki lattem biraz soğumuştur.
Yeni filmin daha hızlı bir tempoya sahip olduğundan bahsettiniz. Denis'in büyük ölçekli aksiyon filmlerinde bile daha düşünceli film yapımcılığına olan eğilimi göz önüne alındığında bu ilginç. Düzenleme açısından bu ne anlama geliyor?
Pace hakkında konuşmak komik bir şey, değil mi? Yüzey hızı var ve çok daha derinin altında bir hız var: bir hikaye içinde hareket eden uzun tektonik plakalar.
Hepsi yoğun şekilde paketlenmiş dünyalar, ancak özellikle bunun gerçekten destansı bir hikayesi var, belki de diğerlerinden daha kısa bir zaman diliminde. Farklı bir kitap.
Bu festivalin [Camerimage] biraz yapay zekaya odaklanması da ilginç, çünkü Frank Herbert'in kitabı bir bakıma tamamen bununla ilgili. Dune bilgisine meraklı olanlar için tüm dünya bilgisayarların olmadığı bir dünyaya dayanmaktadır.
Kitaptaki olaylardan binlerce yıl önce bir cihadın, Butler Cihadının, AI karşıtı bir cihadın olduğu fikri var. İlginç olan şey, makinelerin bizi öldürmesi değil, makinelerin bağımsızlığımızı ve kendi öngörme yeteneğimizi ortadan kaldırmasıdır. Devrimin sözde bununla ilgili olduğu düşünülüyordu.
Dune'da, beyinleri bilgisayar gibi çalışan, özellikle askeri bağlamda olağanüstü matematiksel hesaplamalar yapabilen ve tahminlerde bulunabilen insanlar olan Mentatlar var. Ve Paul Atreides'in (Timothée Chalamet) kendisi de geleceği tahmin edebilen birini yaratmak için tasarlanmış bir yetiştirme programının ürünüdür.
Bir bakıma, neredeyse 60 yıllık bir şey için son derece alakalı bir hikaye. [Herbert'in romanı 1965'te yayımlandı]. Bunun Frank Herbert'in bahsettiği şeyin bu kadar önemli bir parçası olmasını her zaman oldukça eğlenceli bulmuşumdur.
Şu anda Denis'le birkaç filmde çalıştınız. İş ilişkinizi nasıl tanımlarsınız?
Her zaman yönetmenler arasında farklılıklardan çok ortak noktalar olduğunu gördüm. Ağırlıklı olarak Steve McQueen ve Denis'le çalıştım ve onların yaklaşımlarında başlangıçta düşündüğünüzden çok daha fazlası olduğunu söyleyebilirim. Onların insanı anlamaları temel şeydir.
Denis, özellikle sürecin çok karmaşık hale geldiği bu büyük ölçekli filmlerde çok fazla planlama yapıyor. Neredeyse her zaman senaryoyla başlar, ancak aynı zamanda storyboard'lar da vardır. Toronto'da harika bir storyboard sanatçısı olan Sam Hudecki ile çalışıyor.
Bir şeylerin taslağını çiziyorlar ve sonra bulduklarına göre senaryoyu revize ediyorlar. Materyali test ediyorlar ve detaylandırılacak fikirler ortaya çıkıyor. Benim için en muhteşem yol işaretlerinden ikisi Patrice'ten aldığım sanat kitabı ve storyboard'lardır.
Ancak Denis'in tüm bu hazırlıklar sırasında yaptığı şey, sete gitmek ve onu parçalamak oldu. Eğer doğadan gelen bir şey daha iyiyse o zaman daha iyidir. Bir görüntü yönetmeninin ve bir oyuncunun çekimlerini nasıl bulacağını tam olarak tahmin edemezsiniz ve bu, kapsamı tamamen değiştirebilir.
Hiçbir şey çivilenmiş değil. Hepsi çok esnek ve esnek.
Müzikteki geçmişiniz kurguya yaklaşımınızı etkiliyor mu?
Kesinlikle. Müzik besteleme konusunda bir geçmişim var. Ben de bunu okudum ve uzun bir süre ses editörü olarak çalıştım. Bu yüzden işleri kesmenin yolu genellikle sesten geçiyor. Ses beni yönlendiriyor.
Sesi altüst edebilen ve bir şekilde gelip giden şeyleri görmezden gelebilen editörleri kıskanıyorum. Her şeyi düzelteceğim ama aynı zamanda ses departmanı için öylece raftan seçemeyeceğiniz şeyleri de keşfetmeye başlayacağım.
Basitçe kullanabileceğiniz ornitopterin (Dune'daki böcek benzeri helikopterler) mevcut bir sesi yok. Blade Runner'da Pilotfish [recon drone] ile sesleri daha erken geliştirmeye başladık, böylece her zaman üzerinde çalışabileceğim bir konu vardı.
Hem Steve McQueen hem de Denis'le paylaştığım diğer sıra dışı şey ise geç saatlere kadar müzikten uzak durmaya çalışmamızdır. Buradaki fikir, hikayeye en iyi şekilde çalışma şansını vermek ve belki de filmde ses efektlerine ve ses tasarımına biraz yer açmaktır.
Ancak son aşamalarda müzik uygulamaya başlıyoruz. Daha sonra buna uyum sağlamak için sık sık kesimi değiştiriyorsunuz.
Ses tasarımı Denis'in filmlerinin ayrılmaz bir parçası gibi görünüyor.
Sanırım bu kadar iyi anlaşmamızın nedenlerinden biri de bu. Sesi gerçekten çok seviyor. Denis'le çalışmanın en şanslı yanlarından biri de birlikte büyümüş olmamız.
Sicario'nun yalnızca birkaç düzine görsel efekt çekimi vardı, belki bir çekime bazı araçlar eklenmiş veya birkaç küçük düzeltme yapılmıştı, önemli hiçbir şey yoktu. Sonra Arrival işleri biraz hızlandırdı. Sanırım 700 adet görsel efekt çekimi vardı.
Sesin size gerçekten yardımcı olabileceği yer burasıdır, çünkü en uzun süre, tenis topunu direğe tutturan birine karşı oynayan oyuncularla uğraşıyorsunuz.
Heptapodların (Varış'taki uzaylı türler) sesinin geliştirilmesi, görsel efektlerden çok daha önce gerçekleşti ve görsel efektlerin sonuçta nasıl göründüğünü, nasıl nefes aldıklarını ve hareket ettiklerini etkiledi.
Pek çok aynı kişiyle çalışıyoruz. Dave Whitehead, uzaylı sesleri konusunda uzmanlaşmış bir ses tasarımcısıdır. Bu onun mesleği ve her şeyi o yaptı. Bunları bizimle konuşarak geliştiriyor.
Bizim için uzun süre boyunca bir filmin müziği genellikle ses efektleridir. Denis, FDR olarak adlandırdığımız sahte belgesel gerçekçilik duygusunu seviyor. Ses efektleri çok sağlam temellere dayanmalıdır.
Ayak sesleri koyarsam, bunlar genellikle gerçek insanların gerçek tahtalar üzerinde yürüdüğü veya gerçek ortamlarda taş basamaklardan yukarı çıktığı yıllar boyunca tuttuğum çılgın izlerdir. Filmin temellendirilmesiyle ilgili.
Bu filmlerin optik olarak mümkün olduğu kadar işitsel olarak da mümkün olduğu yönünde güçlü bir his var.
Sese yönelik bu yaklaşımın, yapay zeka ile yeniden üretilmesini zorlaştıran bir fizikselliği var mı?
Dune: Part Two ve Part Three'deki ses tasarımcımız Richard King'le çalışmanın sevdiğimiz yanlarından biri de yaptığı işlerin bazen çok ham olmasıdır. Her zaman bir kornanın ya da klaksonun çaldığı bir an vardır. Gerçekten kirli. Neredeyse sesin kokusunu alabildiğinizi hissedersiniz. Bu adamlarla çalışmayı seviyorum.
Blade Runner'dan beri aynı ses mikserleriyle çalışıyoruz. Bundan önce Arrival'daki ses tasarımcımız Sylvain kendini tamamen bu işe adamıştı. Denis, eğer Sylvain çok fazla içerse ve kusmak isterse ilk önce ses kayıt cihazını çıkaracağını söyleyerek şaka yapardı.
Sadece belirli bir rüzgarı kaydetmek için seyahat ederdi. Arrival'da uzay gemisinin altında rüzgarın bozulduğu fikri vardı ve inanılmaz bir ses çıkıyordu. Tekrar dinlediğinizde rüzgâr kesilmiş gibi oluyor. Bu çok tuhaf. Ama aslında kaydetmek için 600 mil kat ettiği gerçek bir Saint Laurent rüzgarı.
İlk olarak Steve McQueen'le, Kuzey İrlanda'daki Maze hapishanesinde 1981'de IRA'nın açlık grevini ve Bobby Sands'in ( Michael Fassbender'ın canlandırdığı) son haftalarını dramatize eden Açlık filminde çalıştınız. Filmin hem kurgusu hem de görsel yaklaşımı açısından çok farklı iki yarısı var. O da mı böyle vuruldu?
Evet. Üç hafta boyunca çekim yaptık ve sonrasında Michael Fassbender çok kilo vermek zorunda kaldı. Böylece çekim ve kesme duraklatıldı. Noel'de beş hafta kadar bir ara vardı ve Venice Sahili'ne gitti ve birkaç ay boyunca günde iki kuru üzümle yaşadı. Sonra geri dönüp son bölümü çektik.
Sadece bir haftaydı. Ama çok faydalı bir araydı çünkü artık ihtiyacımız olmadığını düşündüğümüz, çekmeyi planladıkları şeyler vardı. Senaryoyu biraz kesip farklı şekilde ihtiyaç duyduğumuz şeye odaklanabiliriz. Yani sizin de söylediğiniz gibi, iki parçalı bir film haline geliyor.
Sen ve McQueen birlikte birçok film çektiniz. Açlık'ta ilk işbirliğinin işe yaramasını sağlayan şey neydi?
Bunu söylemek tuhaf gelebilir ama Açlık, kendimi içinde gördüğüm, bu bağa sahip olduğum yerde yaptığım ilk filmdi.
Steve ve o film hakkında her zaman hayran olduğum şey, Utanç ve 12 Yıllık Esaret'in de tartışılabileceği şey, bunların hepsinin anlatılması gereken hikayeler olması ve aslında hepsinin onun tarafından anlatılması gerektiğiydi.