Bu makale aile içi istismara ilişkin bir tartışma içermektedir.
Colleen Hoover iyi bir yazar değil. Bu seni kızdırdıysa özür dilerim ama haklıyım.
2012'de "Slammed" gibi kitapları kendi kendine yayımladıktan sonra Hoover, bir şekilde ülke çapında tanındı - büyük ölçüde "Slammed" ile başlattığı üçlemenin başarısı sayesinde - ve satışlarının inanılmaz derecede yüksek olduğunu fark eden ve söz konusu üçlemeyi yeniden yayınlayan Atria Books tarafından fark edildi.
Gerisi, dedikleri gibi, tarihtir.
Hoover, sosyal medya uygulaması TikTok'un "BookTok" olarak bilinen bir alt bölümünün dayanak noktası haline geldi ve "Bizimle Sona Eriyor", onun devamı olan "Bizimle Başlıyor", "Çirkin Aşk", "9 Kasım", "Senden Pişman Oluyorum", " Verity" ve "Onu Hatırlatmalar" gibi kitapların hepsi meşru en çok satanlar haline geldi.
Bir yandan insanlar artık pek okumuyor, dolayısıyla bu iyi bir şey olmalı. Ne yazık ki Hoover'ın çalışmaları sıkıcı, kötü uygulanmış ve gerçekten saçma melodrama ve mantıksız insan davranışlarına dayanıyor.
Hoover'ın (dürüst olmak gerekirse havalimanlarında satılacak kadar iyi olduğunu bile düşünmediğim) çalışmalarına yönelik küçümsemem iyi ve iyi olsa da, orta ila kötü kitapların yasal olarak eğlenceli filmler haline gelebileceğini düşünüyorum.
Freida McFadden'ın " The Housemaid" adlı eseri bir nevi zorlayıcı bir çalışma, ancak Paul Feig'in gösterişli film uyarlaması da tıpkı Darcey Bell'in " A Simple Favor" filmini benzer şekilde başarılı bir şekilde ele alması gibi bir zevk. Peki Hoover uyarlamaları nasıl?
Bu yazının yazıldığı an itibariyle, Hoover'ın kitaplarına dayanan dört filmin, ilk uyarlamadaki bazı çirkin gerçek hayat dramlarına rağmen büyük gişe başarı öyküleri olduğu kanıtlandı... ve kalite büyük oranda değişiklik gösteriyor.
İşte Colleen Hoover'ın en kötüden en az kötüye doğru sıralanmış dört film uyarlaması.
Hiçbir şeyin "Bizimle Sona Erer"i bu listenin en alt noktasından çıkarabileceğini düşünmüyordum. Daha sonra Josh Boone'un yönettiği, aynı isimli 2019 romanından uyarlanan 2025 Colleen Hoover uyarlaması "Regretting You"yu izledim.
Bu utanç verici, düpedüz berbat film başladığında, Allison Williams ve Dave Franco'nun lisedeki en iyi arkadaşları Morgan Davidson ve Jonah Sullivan rolünde, birbirlerine karşı hisleri olduğu açık ama her ikisinin de başka insanlarla ilişkileri var (Jonah, Willa Fitzgerald'ın canlandırdığı Morgan'ın kız kardeşi Jenny ile birlikte ve Morgan, erkek arkadaşı Chris Grant'in çocuğuna hamile olduğunu ve Chris'i Scott Eastwood'un canlandırdığını açıklıyor).
Neyse ki, ilerlemeden önce sadece "genç" Williams ve Franco'nun birkaç sahnesini izlememiz gerekiyor (neden bunu kabul ettiler?).
Chris ve Morgan'ın kızı Clara (Mckenna Grace) artık bir gençtir ve sınıf arkadaşı Miller Adams'a (Mason Thames) aşıktır ve Jenny ile Jonah'ın Elijah adında zıplayan bir erkek bebekleri vardır.
İşte o zaman, Hoover'ın hikayelerinde neredeyse her zaman olduğu gibi, trajedi yaşanır. (Sadece araba kazalarının sayısı bile onun farklı türde bir felaket düşünemediğini gösteriyor.) Ekran dışında, Jenny ve Chris bir araba kazası geçirirler ve Morgan ve Jonah ikisinin birlikte seyahat ettiğini öğrenince şok olurlar ve kafaları karışır, bu durum Chris ve Jenny'nin ilişkisi hakkında rahatsız edici soruları gündeme getirir ve Morgan ve Jonah'ı bu olumsuzlukla başa çıkmaya zorlar.
Clara ... üzgün hissediyor, esrar içiyor ve annesinin isteği dışında oyunculuk okuluna başvuruyor. Bu bir nevi. Bu filmdeki her konuşma ve etkileşim kategorik olarak çılgınca olmakla kalmıyor - Susan McMartin'in senaryosu arzulanan çok şey bırakıyor - hiçbir şey olmuyor.
"Pişman mısın?" Daha çok bunu izlediğime pişman oldum!
"It Ends With Us"ı çevreleyen gerçek hayat dramasına, setteki dinamiklerin bu kadar endişe verici ve rahatsız edici olduğu iddiasının son derece çirkin, karmaşık ve rahatsız edici olduğunu söylemek dışında, ihtiyacımdan fazla girmeyeceğim.
Ne yazık ki, dahil olan herkes için, tamamen pis kokan bir filmi çevreleyen her şeyi tüketen bir dramın (ve yasal sorunların) olması biraz ironik.
Bu 2024 sürümünde Blake Lively ve Justin Baldoni yer alıyor; Justin Baldoni delice isimli Lily Blossom Bloom ve bir çiçekçi (evet, cidden) ve beklenmedik bir şekilde bir çatıda buluşup aşık olan beyin cerrahı Ryle Kincaid rolünde.
Mükemmel görünen ilişkileri ilerledikçe ve Lily, Boston'da kendi çiçekçisini açtıkça, Ryle'ın öfkesi belirginleşir... ve Lily, lisedeki aşkı Atlas Corrigan (Brandon Sklenar) ile yeniden bağlantı kurduğunda, Ryle sahiplenici, kıskanç ve şiddetli bir hal alır.
Ne yazık ki, "Bizimle Sona Eriyor"un aile içi şiddetten kurtulmakla ilgili paylaşmak istediği herhangi bir mesaj, ekran dışı dramanın gölgesinde kalıyor, ama aynı zamanda filmin kötü yazılmış, oynanmış ve icra edilmiş olması da sayesinde. (Baldoni'nin sinirlendiği noktalardan biri de Lively'nin yönetmenliği "devraldığını" düşünmesi ama açıkçası bunu yapsaydı iyi olabilirdi; kamera arkasında pek ileri görüşlü biri değil.) Sadece bu da değil, "mesaj" - "mükemmel" bir ilişki bile şiddete dönüşebilir - bu filmin ilk yarısının tam bir romantik komedi gibi çekilmiş olması gerçeğiyle karışıyor.
Film sona erdiğinde ve Lily, Ryle'ı bırakıp kızını da yanına aldığında, sen de onların tüm durumundan kurtulduğun için rahatlarsın... ve şükürler olsun ki, Lively ile Baldoni arasında olduğu iddia edilen her şey sayesinde, "Bizimle Başlıyor" devam filmi uyarlaması muhtemelen başlangıç noktası değil.
Bunu "Onu Hatırlatmalar" olarak vereceğim.
Tüm anlatıyı etkileyen bir araba kazasıyla ilgili büyük bir açıklama, iki karakterin yenilebilir düşük dereceli bir otu (alkol değil, ağır uyuşturucular değil, Amerika Birleşik Devletleri'nin çoğunda yasal olan bir madde) bölmesine odaklandığında yüksek sesle güldüm.
Vanessa Caswill'in Hoover'ın 2022 tarihli romanının 2026 uyarlaması, Hoover'ı senaryoyu birlikte yazmaya itti, ancak bu, diyalogların her zamanki kadar hantal ve açıklayıcı olması nedeniyle diğer uyarlamalarından bir bakıma ayırt edilemez. (Bir Colleen Hoover filmindeki her etkileşim ve tepki açıklanamaz, anlamsız ve çılgınca geliyor.)
Bu abartılı melodramda Kenna Rowan (Maika Monroe) hapis cezasını tamamlar ve genç ve tuhaf isimli kızı Diem (Zoe Kosovic) ile yeniden bir araya gelmek için Laramie, Wyoming'e döner.
Sorun şu ki Kenna, erkek arkadaşı ve çocuğunun babası Scotty Landry'nin (Rudy Pankow) ölümünden sonra arabada adam öldürme suçunu kabul ettikten sonra hapisteydi ve Diem şu anda Scotty'nin ölümünden Kenna'nın sorumlu olduğuna inanan Scotty'nin ebeveynleri Grace ve Patrick (Lauren Graham ve Bradley Whitford, her ikisi de daha iyi bir filmi hak ediyor) tarafından büyütülüyor.
Laramie'de Ledger Ward (Tyriq Withers) ile tanışır ve Kenna, Ledger'ın Scotty'nin en iyi arkadaşı olduğunu keşfetmeden önce aralarındaki çekim artar.
"Onu Hatırlatanlar" bu listede ikinci sırada yer alıyor çünkü "Senden Pişman Olmak" ya da "Bizimle Sona Eriyor" kadar saldırgan derecede kötü ve aptal değil ve Monroe ve Withers kendilerine verilenlerle ellerinden gelenin en iyisini yapıyorlar.
Hikâye hala sıkıcı ve yine de ortaya çıkan açıklama düpedüz gülünç, ancak aktif olarak gaddar olmaktan ziyade sadece sıkıcı ve unutulabilir bir film. Üstelik bu filmde bir kedi yavrusu da var! Gerçekten çok tatlı bir kedi yavrusu.
"Verity" Colleen Hoover'ın açık ara en iyi filmi ve hala... oldukça kötü.
Şunu söyleyeyim: "Bizimle Sona Eriyor"daki isimlerin tamamen çılgınca geldiğini düşünüyorsanız, Hoover'ın Michael Showalter tarafından 2026'da film uyarlaması yapılan ilk karanlık gerilim filminde yer alan isimlere sahip çıkmak isteyeceksiniz.
Orta düzeyde başarılı kurgu Lowen Ashleigh (Dakota Johnson) önemli bir toplantıya giderken, bir bisikletçi öldürüldüğünde üzerine kan sıçrar; yakışıklı bir yabancı, kana bulanmış gömleğini değiştirmek için kelimenin tam anlamıyla ona sırtındaki gömleği veriyor.
Lowen toplantıya geldiğinde, yakışıklı yabancı onunla bir anlaşma yapmak için oradadır: Adı Jeremy Crawford'dur (Josh Hartnett) ve çok satan gerilim yazarı Verity Crawford (Anne Hathaway) eşi, popüler dizisini bitiremeyecek kadar hastadır.
Lowen'ın serinin sonunu Verity'nin adı altında hayalet olarak yazmasını istiyorlar; Verity, Crawford'ların Vermont'taki görkemli evlerinde yaşamaya başlamadan önce büyük bir maaş karşılığında gönülsüzce kabul ettiği bir iş. (Bu hikayedeki karakterlerin Verity, Lowen ve Crew gibi isimlerle anılması gerçekten komik... ve Jeremy de var.)
Hoover'ın tüm hikayeleri gibi "Verity" de abartılı ve saçmadır ve film ancak Hathaway'in bulabildiği her manzara parçasını neşeyle kemirdiği zaman başarılı olur. Oyunsever olmalarına rağmen Hartnett ve Johnson hiçbir şey vermiyorlar ve oldukça berbat durumdalar.
Evet, bu en iyi Colleen Hoover filmi ama daha geniş anlamda bu ne anlama geliyor?
Siz veya tanıdığınız biri aile içi şiddet ile uğraşıyorsanız, 1−800−799−7233 numaralı Ulusal Aile İçi Şiddet Yardım Hattını arayabilirsiniz. Ayrıca web sitelerinde daha fazla bilgi, kaynak ve destek bulabilirsiniz.